بت هبلبُت هُبَل مهمترین و بزرگترین بُتی بود که اعراب در دوران جاهلیت قبل از اسلام در کعبه قرار داده و آن را میپرستیدند و به آن «بت اعظم» میگفتند. ۱ - معرفیدر زمان جاهلیت دو قبیله از عرب یعنی بنی کنانه و قریش هبل را پرستش میكردند. هبل، بت قریش و بزرگترین بت کعبه بود. آن را به صورت انسان تراشیده بودند. جنس آن از عقیق سرخ بود. دست راستش شکسته شده بود و دستی از طلا برایش ساخته بودند. ۲ - نصّاب هبلآن را «هبل خزیمه» میگفتند. «خزیمة بن مدرکة» کسی بود که این بت را در کعبه نصب کرد. هبل در درون كعبه مورد پرستش قرار میگرفت. ۳ - جایگاه هبلازلام معروف قریش، یعنی تیرهایی که بر آن فعلهای امر و نهی نوشته شده بود، در برابر این بت قرار داشت و پاکی نژاد نوزادان، نکاح، تجارت، سفر، جنگ و نزاع را از او اجازه میگرفتند. [۱]
کلبی، ابومنذر هشام بن محمد، الاصنام، ترجمه سید محمدرضا جلالی نائینی، تهران، نشر نو، ۱۳۶۴ش، چاپ دوم، ص۱۱۴.
برخی نیز بر این اعتقادند که او با «بعل» عبریان یکی میدانند و آن را خدای نعمت، فروانی و زراعت میشناسند. [۲]
کلبی، ابومنذر هشام بن محمد، الاصنام، ترجمه سید محمدرضا جلالی نائینی، تهران، نشر نو، ۱۳۶۴ش، چاپ دوم، ص۱۲۳.
۴ - سرانجام هبلبُت هبل در هنگام فتح مکه توسط پیامبر اسلام (صلیاللهعلیهوآلهوسلّم) ، همراه با سایر بتها منهدم و نابود شد. ۵ - پانویس
۶ - منابعسایت پژوهه، برگرفته از مقاله «اصنام»، تاریخ بازیابی ۱۳۹۵/۴/۱۸. سید احمد خاتمی، فرهنگ علم کلام، ص۲۲۹-۲۳۰. |