در سال ۱۹۷۹ برای اولین بار، دیاز و همکارانش پلی پروپیل را به عنوان پلیمری با خاصیت رسانایی معرفی کرد. این یافتهها در سال ۲۰۰۰جایزه نوبل شیمی را برای شیراکاوا، مک دیارمید، هیگر به دنبال داشت. از جمله متداولترین پلیمرهای رسانا میتوان به پلی تیوفن، پلی آنیلین، پلی پروپیل، پلی پارافنیلن اشاره کرد. خصوصیت الکتریکی، الکتروشمیایی، نوری پلیمرهای رسانا، آنها را به عنوان مادهای برای کاربرد در پوششهای ضد الکتریسیته ساکن، پوششهای ضد خوردگی، پوششهای برای جذب امواج ماکروویو، بیوحسگرها تبدیل کردهاست. خواص رسانایی پلیمرها به میزان دلخواه قابل تنظیم است به طوری که میتواند در حد رساناها یا نیمرساناها باشد. این پلیمرها از نظر ساختاری در زنجیرهٔ اصلی خود دارای باند دوگانه به صورت یک در میان است به طوریکه طی فرایند دوپاند شدن خواص رسانایی آنها افزایش مییابد.اصطلاح آلایش کردن از لغتنامه اجسام نیمرسانا گرفته شدهاست زیرا مواد پذیرنده و دهنده الکترون میتوانند موجب افزایش رسانایی پلیمرهایی با سیستم مزدوج شوند. اصطلاح آلایش کردن مترادف اکسایش یا کاهش است. شکل فضایی و نیروهای بین زنجیرههای ضعیف، نفوذ یون آلایشکننده را به میان زنجیرههای پلیمر ممکن میسازد. تنها آلایشی مورد استفاده قرار میگیرند که همراه با ایجاد پایداری شیمیایی توانایی رسانندگی الکتریکی را نیز بالا برند. این ویژگی تعداد آلایش کنندههای مفید را به انواع I2 و FeCl3 برای الکترون پذیرندهها و Li, Na وk برای الکترون دهندهها محدود میسازدآلایش کردن پلیمر سبب میشود که: