تغیر مسیر یافته از - آرامش
زمان تقریبی مطالعه: 2 دقیقه
 

آرامش (فقه)





آرامش‌ به آرام بودن، عدم حرکت و همچنین به معنی سکون داشتن و طمأنینه است و در باب صلات کاربرد دارد..


۱ - کاربرد آرامش در فقه



آرامش بدن در باب صلات از دو منظر قابل بررسی است: ۱– آرامش بدن در حال نماز، ۲- آرامش بدن در غیر حال نماز.
آرامش بدن در اذکار و افعال واجب نماز، واجب است، امّا از ارکان نیست تا ترک آن از روی سهو یا فراموشی موجب بطلان نماز شود.
آرامش بدن در اذکار مطلق (ذکرهایی که استحباب آن اختصاص به نماز ندارد) واجب نیست و در اذکار مستحب نماز، مورد اختلاف است.
در وجوب آرامش مأموم در حال قرائت امام جماعت نیز اختلاف است.
در وجوب آرامش بدن در غیر حال نماز مانند حال گفتن ذکر در دو سجده سهو و نشستن میان آن دو و خواندن خطبه نماز جمعه و نشستن میان آن دو، محل بحث است.

۲ - پانویس


 
۱. طباطبایی یزدی، سیدمحمدکاظم، العروة الوثقی، ج۲، ص۱۵۹.    
۲. نجفی جواهری، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۹، ص۲۴۵.    
۳. طباطبایی یزدی، سیدمحمدکاظم، العروة الوثقی ج۲، ص۱۵۹.    
۴. طباطبایی یزدی، محمدکاظم، العروة الوثقی، ج۳، ص۱۵۵.    
۵. نجفی جواهری، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۱۲، ص۴۵۰.    
۶. نجفی جواهری، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۱۱، ص۲۳۰.    
۷. نجفی جواهری، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۱۱، ص۲۳۴.    


۳ - منبع



فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت (علیهم‌السلام)، ج۱، ص۱۲۷.    


رده‌های این صفحه : آرامش | واجبات نماز




آخرین نظرات
کلیه حقوق این تارنما متعلق به فرا دانشنامه ویکی بین است.