زمان تقریبی مطالعه: 4 دقیقه
 

ریحان





ریحان‌ نوعی گیاه خوش بو هست که همراه غذا نیز برای خوردن استفاده می شود.


۱ - معنای ریحان



به هرگیاه خوش بو و نیز نوعى سبزى خوردنى از خانواده نعناع را ریحان می گویند.

۲ - ریحان در فقه



از احکام آن به معناى نخست در بابهاى صوم، اعتکاف و حج سخن گفته ‌اند.و به معناى دوم در باب اطعمه و اشربه نام برده‌اند.

۳ - احکام ریحان




۳.۱ - بوییدن گیاه خوشبو



۳.۱.۱ - روزه دار


بوییدن گیاهان خوش بو، بویژه گل نرگس بر روزه دار مکروه است.
[۱] منتهى المطلب ج۹، ص ۱۹۰


۳.۱.۲ - معتکف


بنابر مشهور بوییدن گیاهان خوش بو، بویژه گل نرگس بر معتکف حرام است.

۳.۱.۳ - مُحرم


در حرمت یا کراهت بوییدن گیاهان خوش بو، بویژه گل نرگس بر محرم اختلاف مى ‌باشد

۳.۲ - خلال با چوب ریحان


خلال کردن با چوب ریحان کراهت دارد.
[۴] جامع عباسى، ص۳۴۱.
[۵] توضیح المسائل مراجع ج۲، ص۶۰۵ م ۲۶۳۶.


۴ - دیدگاه فقهی امام خمینی



۱- در تحریرالوسیله در احکام اعتکاف آمده است «یحرم علی المعتکف امور: ... و منها: شمّ الطیب و الریحان‌ متلذّذاً، ففاقد حاسّة الشمّ خارج.» یعنی از جمله چیزهایی که بر معتکف حرام است: بوییدن عطر و گیاهان خوش‌بو است برای لذّت بردن، پس اگر کسی فاقد حسّ بویایی باشد از این حکم خارج است.
۲- ازآنجاکه استعمال عطریات از قبیل مشک و زعفران و کافور و عود و عنبر، بلکه مطلق عطر هر قسم که باشد از محرمات احرام شمرده شده است، حتی «مالیدن عطر بر بدن و لباس جایز نیست و همین‌طور پوشیدن لباسی که بوی عطر می‌دهد اگرچه قبلاً به آن عطر مالیده شده باشد.» و نیز خوردن هرچه که در آن چیزی است که بوی خوش می‌دهد مثل زعفران جایز نیست. و این‌که محرم باید در حال احرام «از گل‌ها یا سبزی‌هایی که بوی خوش می‌دهد باید اجتناب کند، مگر بعضی انواع که صحرایی است، مثل «بومادران» و «درمنه» و «خزامی» که می‌گویند از خوشبوترین گل‌ها است.» بنابراین، با فرض صدق سبزی خوش‌بو اجتناب از سبزی ریحان نیز در حال احرام لازم است. و به‌هرحال اگر بر خوردن غذا و سبزی خوش‌بو «اضطرار پیدا کند باید دماغ خود را بگیرد که بوی خوش به آن نرسد.»
۳- چند چیز در غذا خوردن مستحب است: ... سیزدهم: بعد از غذا خلال نماید ولی با چوب انار و چوب ریحان‌ و نی و برگ درخت خرما خلال نکند.

۵ - پانویس


 
۱. ↑ منتهى المطلب ج۹، ص ۱۹۰
۲. ↑ جواهر الکلام ج۱۷، ص۲۰۲.    
۳. ↑ جواهر الکلام ج ۱۸، ص۴۳۳-۴۳۷.    
۴. ↑ جامع عباسى، ص۳۴۱.
۵. ↑ توضیح المسائل مراجع ج۲، ص۶۰۵ م ۲۶۳۶.
۶. ↑ موسوعة الامام الخمینی، ج۲۲، تحریرالوسیله، ج۱، ص۳۲۶، القول فی احکام الاعتکاف.    
۷. ↑ موسوعة الامام الخمینی، ج۳۱، مناسک حج، ص۸۲، محرمات احرام، پنجم.    
۸. ↑ موسوعة الامام الخمینی، ج۳۱، مناسک حج، ص۸۲، محرمات احرام، پنجم، مساله ۱.    
۹. ↑ موسوعة الامام الخمینی، ج۳۱، مناسک حج، ص۸۲، محرمات احرام، پنجم، مساله ۲.    
۱۰. ↑ موسوعة الامام الخمینی، ج۳۱، مناسک حج، ص۸۲، محرمات احرام، پنجم، مساله ۴.    
۱۱. ↑ موسوعة الامام الخمینی، ج۳۱، مناسک حج، ص۸۲، محرمات احرام، پنجم، مساله ۳.    
۱۲. ↑ موسوعة الامام الخمینی، ج۲۹، رساله توضیح المسائل، ص۴۷۶، مساله ۲۶۳۶.    


۶ - منبع



• فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت، ج۴، ص۲۱۵.    
• ساعدی، محمد، (مدرس حوزه و پژوهشگر)    ، موسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی    






آخرین نظرات
کلیه حقوق این تارنما متعلق به فرا دانشنامه ویکی بین است.