زمان تقریبی مطالعه: 4 دقیقه
 

ابومحمد زیاد بن عبدالله بکایی





ابومحمد زیاد بن عبدالله بکّائی عامری کوفی قیسی (م ۱۸۳ هـ)، از شاگردان برجسته ابن‌اسحاق، استاد ابن‌هشام و از محدثان و سیره‌نویسان قرن دوم هجری قمری بوده که اثری درباره سیره پیامبر اسلام (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) دارد.


۱ - معرفی اجمالی



ابومحمد زیاد بن عبدالله بن طفیل بن عامر بکّائی عامری کوفی قیسی، ملقب به بکّاء، اهل کوفه و از طایفه بنی بکاء، تیره‌ای از بنی عامر بن صعصعه بود و نسبت وی بدین‌سبب است، و از عدنانیان است.
بکائی از شاگردان برجسته ابن‌اسحاق، نخستین سیره‌نویس زندگی پیامبر اسلام (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) بود. به گفته عبدالله بن ادریس، وی از معتبرترین شاگردان ابن‌اسحاق بود، زیرا دو مرتبه سیره و مغازی را از استادش فرا گرفت.
بکائی به منظور ترویج و گسترش دانش خویش، زادگاهش کوفه را به مقصد بغداد ترک گفت و مدت زیادی در بغداد اقامت گزید. وی در آنجا مجالس درس بر پا ساخت و به تعلیم‌ اندوخته‌های خویش در مغازی و حدیث پرداخت و سرانجام به کوفه بازگشت.
رجال‌شناسان اهل‌سنت در جرح و تعدیل شخصیت بکائی، گوناگون سخن رانده‌اند: دسته‌ای او را محدثی ضعیف و پراشتباه،
[۸] نسائی، احمد بن شعیب، الضعفاء و المتروکین، ص۱۱۴.
و گروهی او را راستگو و ثقه خوانده‌اند.

۲ - اساتید و شاگردان



غیر از ابن‌اسحاق اساتید دیگر بکائی در حدیث و فرائض بزرگانی چون حصین بن عبدالرحمان، عبدالملک بن عمیر و سلیمان اعمش را می‌توان نام برد.
از جمله کسانی که از وی دانش آموخته و روایت کرده‌اند، می‌توان به افرادی مانند عبدالملک بن هشام (تدوین‌کننده مشهورترین کتاب درباره سیره پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم))، احمد بن حنبل (پیشوای حنبلیان)، حسن بن عرفه و زیاد بن ایوب اشاره کرد.

۳ - تاریخ وفات



بکائی به سال ۱۸۳ هـ در کوفه درگذشت.

۴ - آثار



بکائی دارای اثری به نام سیر النبی (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) بوده است.

۵ - پانویس


 
۱. ↑ سمعانی، عبدالکریم، الانساب، ج۲، ص۲۹۰.    
۲. ↑ ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج۱۲، ص۱۶۲.    
۳. ↑ ذهبی، محمد بن احمد، میزان الاعتدال، ج۲، ص۹۱.    
۴. ↑ صفدی، خلیل بن ایبک، الوافی بالوفیات، ج۱۵، ص۱۰.    
۵. ↑ ابن‌ابی‌حاتم رازی، عبدالرحمن بن محمد، الجرح و التعدیل، ج۳، ص۵۳۸.    
۶. ↑ ابن‌سعد بغدادی، محمد بن سعد، الطبقات الکبری، ج۶، ص۳۹۶.    
۷. ↑ ابن‌حبان، محمد بن حبان، المجروحین، ج۱، ص۳۰۷.    
۸. ↑ نسائی، احمد بن شعیب، الضعفاء و المتروکین، ص۱۱۴.
۹. ↑ عقیلی، محمد بن عمرو، الضعفاء الکبیر، ج۲، ص۷۹.    
۱۰. ↑ صفی‌الدین خزرجی، احمد بن عبدالله، خلاصة تذهیب تهذیب الکمال، ج۱، ص۱۲۵.    
۱۱. ↑ ابن‌خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۲، ص۳۳۸.    
۱۲. ↑ مزی، یوسف بن عبدالرحمن، تهذیب الکمال، ج۹، ص۴۸۶.    
۱۳. ↑ ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۹، ص۵.    
۱۴. ↑ خطیب بغدادی، احمد بن علی، تاریخ بغداد، ج۹، ص۴۹۹.    
۱۵. ↑ زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۳، ص۵۴.    
۱۶. ↑ ابن‌سعد بغدادی، محمد بن سعد، الطبقات الکبری، ج۶، ص۳۹۶.    
۱۷. ↑ بخاری، اسماعیل بن ابراهیم، التاریخ الکبیر، ج۳، ص۳۶۰.    
۱۸. ↑ عصفری، خلیفة بن خیاط، تاریخ خلیفه، ص۳۷۴.    
۱۹. ↑ بابانی، اسماعیل بن محمد، هدیة العارفین، ج۱، ص۳۷۶.    


۶ - منبع



• پژوهشگاه فرهنگ و معارف اسلامی، دائرة المعارف مؤلفان اسلامی، ج۱، ص۳۴۸، برگرفته از مقاله «ابومحمد زیاد بن عبدالله بکایی».
• عبدالسلام ترمانینی، رویدادهای تاریخ اسلام، ترجمه پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی، ج۱، ص۴۱۹.






آخرین نظرات
کلیه حقوق این تارنما متعلق به فرا دانشنامه ویکی بین است.