زمان تقریبی مطالعه: 5 دقیقه
 

ابوعلی حسین بن ضحاک خلیع باهلی





ابوعلی حسین بن ضحاک خلیع اشقر باهلی بصری (۱۶۲-م ۲۵۰ هـ)، از شاعران دولت بنی‌عباس و از ندیمان خاص آنها بود که تا پایان عمر در دربار خلفای عباسی خدمت کرد.


۱ - معرفی اجمالی



ابوعلی حسین بن ضحاک بن یاسر خلیع اشقر باهلی بصری، از موالی قبیله باهله بود و در سال ۱۶۲هـ در بصره به دنیا آمد و در همان‌جا رشد و پرورش یافت.
ابوالفرج اصفهانی در شرح‌حال مفصلی که از وی ارایه کرده، می‌نویسد: خلیع از شاعران دولت بنی‌عباس و از ندیمان خاص آنها و جلیس محمد امین (خلافت ۱۹۳-۱۹۸ هـ) بود و از آن پس نیز تا پایان عمر در دربار خلفای عباسی تا زمان مستعین (خلافت ۲۴۸-۲۵۱ هـ) خدمت کرد و با سروده‌های خویش در مدح و مراثی آنها دوستی خویش را اظهار می‌کرد. همو در توصیف خلیع نوشته است که وی شاعری خوش‌بیان، بی‌تکلف، دارای گفتاری سلیس و روان و اشعاری زیبا و طبعی لطیف بود.
ابن‌خلکان با اشاره به جایگاه باهلی، از مصاحبت او با ابونواس، شاعر معروف آن روزگار و ماجراها و حکایات شیرینی که میان آنها رخ داده، سخن به میان آورده و به حضور او در دربار عباسیان از زمان محمد امین تا زمان مستعین تاکید کرده است.
ابن‌معتز اشعار و سروده‌های او را در زمینه‌های مختلف از جمله مدیحه‌سرایی، غزل، اشعار جدی، هزلیات و هجویات تقسیم کرده است.
ذهبی چگونگی شهرت یافتن وی را به خلیع، هجوگرایی و گستاخی او اعلام داشته، گرچه مهارت وی را در فنون مختلف شعر ستوده است.

۲ - بی‌مبالاتی اخلاقی و دینی



در خصوص بی‌مبالاتی اخلاقی و دینی حسین بن ضحاک، سخن بسیار گفته‌اند تا بدان‌جا که برخی از شرابخواری او در حضور خلیفه و یا در جمع درباریان از جمله ابراهیم بن مهدی که نتیجه آن سخره‌ گرفتن دین شد، سخن به میان آورده‌اند.
[۱۲] ابوالفرج اصفهانی، على بن حسين، الاغانی، ج۷، ص۲۱۲.

یاقوت حموی ضمن شرح‌حال وی، به موقعیت اجتماعی و مرتبه ادبی وی پرداخته و اشاره کرده که حسین بن ضحاک از جمله ادیبانی است که به هنگام ورود مامون (خلافت ۱۹۸-۲۱۸ هـ) از خراسان به بغداد، در گردهمایی ادبا شرکت داشت و حکایتی در این زمینه از او نقل کرده است و در ادامه، آورده که خلیع پس از مدتی که مامون به بغداد وارد شد، به بصره منتقل شد و تا زمانی که او در قید حیات بود به بغداد بازنگشت، اما زمانی که معتصم (خلافت ۲۱۸-۲۲۷ هـ) به خلافت رسید، او را از بصره فرا خواند و او اشعار بلندی در مدح وی سرود.

۳ - آثار



نمونه‌هایی از اشعار حسین بن ضحاک را صفدی و ابن‌عساکر در کتاب خود آورده‌اند. ابن‌ندیم از سروده‌های او که در ۱۵۰ ورقه جمع‌آوری شده، یاد کرده است.

۴ - تاریخ وفات



حسین بن ضحاک باهلی سرانجام به سال ۲۵۰ هـ در بغداد از دنیا رفت.

۵ - مطالعه بیشتر



برای مطالعه بیشتر به منابع زیر مراجعه کنید.
[۲۰] ابن‌عساکر، علی بن حسن، تهذیب تاریخ دمشق، ج۴، ص۳۰۰.


۶ - پانویس


 
۱. ↑ حموی، یاقوت بن عبدالله، معجم الادباء، ج۳، ص۱۰۶۳۵.    
۲. ↑ سمعانی، عبدالکریم، الانساب، ج۵، ص۱۸۶.    
۳. ↑ زرکلی، خیرالدین بن محمود، الاعلام، ج۲، ص۲۳۹.    
۴. ↑ ابن‌عماد حنبلی، عبدالحی بن احمد، شذرات الذهب، ج۳، ص۱۵۱.    
۵. ↑ ابوالفرج اصفهانی، علی بن حسین، الاغانی، ج۷، ص۱۰۷.    
۶. ↑ ابن‌خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۲، ص۱۶۲.    
۷. ↑ ابن‌معتز، عبدالله بن محمد، طبقات الشعراء، ص۲۷۰.    
۸. ↑ ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج۱۸، ص۲۳۹.    
۹. ↑ ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۱۲، ص۱۹۱.    
۱۰. ↑ ابوالفرج اصفهانی، علی بن حسین، الاغانی، ج۷، ص۱۰۷.    
۱۱. ↑ ابوالفرج اصفهانی، علی بن حسین، الاغانی، ج۷، ص۱۰۹.    
۱۲. ↑ ابوالفرج اصفهانی، على بن حسين، الاغانی، ج۷، ص۲۱۲.
۱۳. ↑ حموی، یاقوت بن عبدالله، معجم الادباء، ج۳، ص۱۰۶۳.    
۱۴. ↑ صفدی، خلیل بن ایبک، الوافی بالوفیات، ج۱۲، ص۲۳۵.    
۱۵. ↑ ابن‌عساکر، علی بن حسن، تاریخ مدینه دمشق، ج۱۴، ص۷۲.    
۱۶. ↑ ابن‌ندیم، محمد بن اسحاق، الفهرست، ص۱۹۹.    
۱۷. ↑ خطیب بغدادی، احمد بن علی، تاریخ بغداد، ج۸، ص۵۴.    
۱۸. ↑ ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۱۲، ص۱۹۱.    
۱۹. ↑ زرکلی، خیرالدین بن محمود، الاعلام، ج۲، ص۲۳۹.    
۲۰. ↑ ابن‌عساکر، علی بن حسن، تهذیب تاریخ دمشق، ج۴، ص۳۰۰.
۲۱. ↑ ابن‌تغری بردی، یوسف بن تغری بردی، النجوم الزاهرة، ج۲، ص۳۳۳.    


۷ - منبع



• پژوهشگاه فرهنگ و معارف اسلامی، دائرة المعارف مؤلفان اسلامی، ج۱، ص۲۷۵، برگرفته از مقاله «ابوعلی حسین بن ضحاک خلیع».






آخرین نظرات
کلیه حقوق این تارنما متعلق به فرا دانشنامه ویکی بین است.