زمان تقریبی مطالعه: 4 دقیقه
 

عبدالله حنظلی (دائرةالمعارف‌مؤلفان‌اسلامی)





ابوعبدالرحمان عبدالله بن مبارک حنظلی (۱۱۸-۱۸۱ق)، از فقها، راویان و علمای قرن دوم هجری قمری بود.


۱ - معرفی اجمالی



ابوعبدالرحمان عبدالله بن مبارک بن واضح حنظلی مروزی تمیمی، از موالی بنی حنظله و پدرش از ترک و مادرش از خوارزم بود. در سال ۱۱۸ق یا ۱۱۹ق متولد شد و در خراسان می‌زیست. ده سال و‌ اندی از عمرش نگذشته بود که به تحصیل علم پرداخت. وی از سلیمان تمیمی، عاصم احول، هشام بن عروه و دیگران روایت کرده و معمر بن سلیمان، سفیان بن عیینه، عبدالرحمان عطار و جمعی دیگر از او روایت کرده‌اند.

۲ - ویژگی‌ها



عبدالله جامع علوم فقه، تاریخ، حدیث و ایام العرب بود. او را شاعری شجاع، فقیهی با محبت و ثروتمندی سخی وصف کرده‌اند. ایشان محدثی موثق، امین و دارای احادیث زیادی است و همچنین درباره زهد و جهاد اشعاری دارد. گفته‌اند که ابن مبارک اولین کسی است که درباره جهاد کتاب نگاشت. وی به منظور کسب علم و برای تجارت و جهاد به شام، عراق، حجاز، مصر، یمن و روم سفرهایی کرد و سرانجام هنگام بازگشت از جنگ با رومیان در نزدیکی فرات و در رمضان سال ۱۸۱ق درگذشت و در هیت، منطقه‌ای در کنار فرات و اطراف بغداد دفن گردید.

۳ - تالیفات



آثار برجای مانده از حنظلی این گونه است: السنن، التاریخ، التفسیر، الزهد، البر و الصلة رقاع الفتاوی الاربعین الدقائق فی الرقائق و الجهاد.
[۱۹] کحاله، عمررضا، مستدرک معجم المؤلفین، ص۴۲۸.
[۲۷] اعلمی، محمدحسین، دائرة المعارف الشیعیة العامه، ج۲، ص۳۵۷.


۴ - پانویس


 
۱. ↑ صفدی، خلیل بن ایبک، الوافی بالوفیات، ج۱۷، ص۲۲۵.    
۲. ↑ ابن سعد، محمد، الطبقات الکبری، ج۷، ص۳۷۲.    
۳. ↑ خطیب بغدادی، احمد بن علی، تاریخ بغداد، ج۱۰، ص۱۵۳.    
۴. ↑ زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۴، ص۱۱۵.    
۵. ↑ صفدی، خلیل بن ایبک، الوافی بالوفیات، ج۱۷، ص۲۲۵.    
۶. ↑ خطیب بغدادی، احمد بن علی، تاریخ بغداد، ج۱۰، ص۱۵۱-۱۵۲.    
۷. ↑ ابن حبان، محمد بن حبان، الثقات، ج۷، ص۸.    
۸. ↑ صفدی، خلیل بن ایبک، الوافی بالوفیات، ج۱۷، ص۲۲۵.    
۹. ↑ ابن سعد، محمد، الطبقات الکبری، ج۷، ص۳۷۲.    
۱۰. ↑ زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۴، ص۱۱۵.    
۱۱. ↑ ابن سعد، محمد، الطبقات الکبری، ج۷، ص۳۷۲.    
۱۲. ↑ ابن قتیبه دینوری، عبدالله بن مسلم، المعارف، ص۵۱۱.    
۱۳. ↑ ابن حبان، محمد بن حبان، الثقات، ج۷، ص۷.    
۱۴. ↑ حموی، یاقوت بن عبدالله، معجم البلدان، ج۵، ص۴۲۱.    
۱۵. ↑ ابن ندیم، محمد بن اسحاق، الفهرست، ص۲۸۰.    
۱۶. ↑ حاجی خلیفه، مصطفی بن عبدالله، کشف الظنون، ج۱، ص۵۷.    
۱۷. ↑ حاجی خلیفه، مصطفی بن عبدالله، کشف الظنون، ج۱، ص۹۱۱.    
۱۸. ↑ بغدادی، اسماعیل بن محمد، هدیة العارفین، ج۱، ص۴۳۸.    
۱۹. ↑ کحاله، عمررضا، مستدرک معجم المؤلفین، ص۴۲۸.
۲۰. ↑ ابن عبد ربه‌ اندلسی، احمد بن محمد، العقد الفرید، ج۲، ص۳۰۴.    
۲۱. ↑ قرشی، عبدالقادر بن محمد، الجواهر المضیئه، ج۱، ص۲۸۱.    
۲۲. ↑ جاحظ، عمرو بن بحر، البیان و التبیین، ج۲، ص۲۴.    
۲۳. ↑ شیرازی، ابراهیم بن علی، طبقات الفقهاء، ص۶۱.    
۲۴. ↑ بخاری، محمد بن اسماعیل، التاریخ الکبیر، ج۵، ص۲۱۲.    
۲۵. ↑ ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج۱۲، ص۲۲۰.    
۲۶. ↑ ابن خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۳، ص۳۲.    
۲۷. ↑ اعلمی، محمدحسین، دائرة المعارف الشیعیة العامه، ج۲، ص۳۵۷.
۲۸. ↑ ذهبی، محمد بن احمد، تذکرة الحفاظ، ج۱، ص۲۷۷.    


۵ - منبع



• پژوهشگاه فرهنگ و معارف اسلامی، دائرة المعارف مؤلفان اسلامی، ج۱، ص۴۶۹، برگرفته از مقاله «عبدالله حنظلی».






آخرین نظرات
کلیه حقوق این تارنما متعلق به فرا دانشنامه ویکی بین است.