زمان تقریبی مطالعه: 5 دقیقه
 

ام‌الخیر رابعه بنت اسماعیل عدویه





ام‌الخیر (ام‌عمرو) رابعة بنت اسماعیل عدویّه قیسیه بصریّه تاج‌الرجال (م ۱۳۵ هـ)، معروف به رابعه عدویه زنی بلندآوازه و شاعر، از مشاهیر عرفا و متصوفه و از چهره‌های سرشناس بصره بود.


۱ - معرفی اجمالی



ام‌الخیر (ام‌عمرو) رابعة بنت اسماعیل عدویّه قیسیه بصریّه تاج‌الرجال، در بصره به دنیا آمد
[۱] جامی، عبدالرحمن بن احمد، نفحات الانس، ص۹۲۶.
و از هم‌پیمانان آل عتیک بود. چون دختر چهارم پدرش بود او را «رابعه» نامیدند و به‌سبب مزیتی که در کمالات انسانی و فضایل نفسانی بر مردان عصر خویش داشت به تاج‌الرجال ملقب گردید.
او در عصر حسن بصری و سفیان ثوری زندگی می‌کرد. به لحاظ زهد و عبادت، بسیاری وی را در زمره مشاهیر عرفا و متصوفه به شمار آورده و اوصافی از قبیل صالحه، عابده، فاضله، زاهده و شاعره به او داده و از چهره‌های سرشناس بصره به حساب آورده‌اند.
پس از وفات شوهرش، در سال ۱۱۰ هـ ابوسلیمان‌ هاشمی از سرمایه‌داران و سرشناسان بصره از وی خواستگاری کرد، ولی نپذیرفت. سفیان ثوری سؤالات صوفیانه‌اش را از وی می‌پرسید و به موعظه‌ها و دعاهای او رغبت می‌نمود،
[۱۴] جامی، عبدالرحمن بن احمد، نفحات الانس، ص۹۲۶-۹۲۷.
چنان‌که شعبه نیز از حکمت‌های او بهره‌مند می‌شد. رابعه پس از مدتی از بصره به بیت‌المقدس کوچ کرد.
[۱۶] دهخدا، علی‌اکبر، لغت‌نامه دهخدا، ج۷، ص۱۰۲۷۵.

از رابعه داستان‌هایی در خصوص عبادت و پرهیزگاری، نوادر، موعظه‌ها و کرامات بسیاری نقل کرده‌اند، تا آن‌اندازه که ابن‌جوزی آنها را در کتابی جداگانه جمع‌آوری کرده است.

۲ - آثار



دیوان شعر از آثار رابعه عدویه است. اشعاری صوفیانه از وی به جا مانده که در آنها از عشقِ خدایی سخن به میان آمده است.

۳ - تاریخ وفات



رابعه عدویه در سال ۱۳۵ هـ در چهل سالگی در بیت‌المقدس درگذشت و بالای کوه طور مدفون شد. زمان مرگ وی را سال ۱۸۰ هـ هم نوشته‌اند.

۴ - مطالعه بیشتر



برای مطالعه بیشتر به منابع زیر مراجعه شود.

۵ - پانویس


 
۱. ↑ جامی، عبدالرحمن بن احمد، نفحات الانس، ص۹۲۶.
۲. ↑ ابن‌ملقن، عمر بن علی، طبقات الاولیاء، ص۴۰۸.    
۳. ↑ حسّون، محمد، اعلام النساء، ج۱، ص۳۹۷.    
۴. ↑ ابن‌کثیر، اسماعیل بن عمر، البدایة و النهایه، ج۱۰، ص۲۰۱.    
۵. ↑ ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج۱۱، ص۱۱۷.    
۶. ↑ مدرس تبریزی، محمدعلی، ریحانة الادب، ج۲، ص۲۷۹.    
۷. ↑ مدرس تبریزی، محمدعلی، ریحانة الادب، ج۲، ص۲۸۰.    
۸. ↑ آقا بزرگ تهرانی، محمدمحسن، الذریعه، ج۹، ص۳۴۵.    
۹. ↑ عطار، محمد بن ابراهیم، تذکرة الاولیاء، ص۵۰.    
۱۰. ↑ زرکلی، خیرالدین بن محمود، الاعلام، ج۳، ص۱۰.    
۱۱. ↑ ابن‌جوزی، عبدالرحمن بن علی، صفة الصفوه، ج۲، ص۲۴۳.    
۱۲. ↑ یافعی، عبدالله بن اسعد، مرآت الجنان، ج۱، ص۲۲۱.    
۱۳. ↑ ابن‌خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۲، ص۲۸۶.    
۱۴. ↑ جامی، عبدالرحمن بن احمد، نفحات الانس، ص۹۲۶-۹۲۷.
۱۵. ↑ ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج۱۱، ص۱۱۸.    
۱۶. ↑ دهخدا، علی‌اکبر، لغت‌نامه دهخدا، ج۷، ص۱۰۲۷۵.
۱۷. ↑ عطار، محمد بن ابراهیم، تذکرة الاولیاء، ص۵۱.    
۱۸. ↑ ابن‌جوزی، عبدالرحمن بن علی، صفة الصفوه، ج۲، ص۲۴۳.    
۱۹. ↑ آقا بزرگ تهرانی، محمدمحسن، الذریعه، ج۹، ص۳۴۵.    
۲۰. ↑ زرکلی، خیرالدین بن محمود، الاعلام، ج۳، ص۱۰.    
۲۱. ↑ حسّون، محمد، اعلام النساء، ج۱، ص۳۹۹.    
۲۲. ↑ ابن‌عماد حنبلی، عبدالحی بن احمد، شذرات الذهب، ج۲، ص۱۵۶.    
۲۳. ↑ ابن تغری بردی، یوسف بن تغری بردی، النجوم الزاهره، ج۱، ص۳۳۰.    
۲۴. ↑ یافعی، عبدالله بن اسعد، مرآت الجنان، ج۱، ص۲۲۱.    
۲۵. ↑ صفدی، خلیل بن ایبک، الوافی بالوفیات، ج۱۴، ص۳۷.    
۲۶. ↑ ابن‌ملقن، عمر بن علی، طبقات الاولیاء، ص۴۰۸.    
۲۷. ↑ ابن‌کثیر، اسماعیل بن عمر، البدایة و النهایه، ج۱۰، ص۲۰۲.    
۲۸. ↑ ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج۱۱، ص۱۱۹.    
۲۹. ↑ خطیب بغدادی، احمد بن علی، تاریخ بغداد، ج۲، ص۳۹.    
۳۰. ↑ قشیری، عبدالکریم، الرسالة القشیریه، ج۲، ص۴۱۳.    
۳۱. ↑ قشیری، عبدالکریم، الرسالة القشیریه، ج۱، ص۲۶۸.    
۳۲. ↑ قشیری، عبدالکریم، الرسالة القشیریه، ج۲، ص۵۷۰.    


۶ - منبع



• پژوهشگاه فرهنگ و معارف اسلامی، دائرة المعارف مؤلفان اسلامی، ج۱، ص۳۳۱، برگرفته از مقاله «رابعة بنت اسماعیل عدویّه».
• عبدالسلام ترمانینی، رویدادهای تاریخ اسلام، ترجمه پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی، ج۱، ص۳۴۵.






آخرین نظرات
کلیه حقوق این تارنما متعلق به فرا دانشنامه ویکی بین است.