ابن ابی‌جراده ابوالحسن احمد بن هبةاللهآلِ ابی‌جَراده، خاندانی علمی و سیاسی از سده ۱-۷ق/۷-۱۳م در عراق و حلب می‌باشد. یکی از شخصیت‌های این خاندان، ابوالحسن احمد بن هبةالله می‌باشد. ۱ - معرفی اجمالیابوالحسن احمد بن هبةالله (۵۴۲-۶۱۳ق/۱۴۷-۱۲۱۶م)، فقیه، قاضی، ادیب و شاعر. حدیث را از پدر و ابوالمظفر سعید بن سهل فلکی آموخت. در زمان نورالدین محمود بن زنگی امام و خطیب جمعه بود و در روزگار فرزند او اسماعیل، خزانه‌دار حکومت گردید. در ۵۷۵ق/۱۱۸۰م مقام قضاوت شهر حلب را عهده‌دار شد، اما در ۵۷۸ق/۱۱۸۲م به دلیل قدرت یافتن ملک ناصر که شافعی بود [۱]
ابن عدیم، عمر بن احمد، زبدةالحلب، ج۱، ص۱۸، به کوشش سامی‌الدهان، دمشق، ۱۳۷۰ق.
از این مقام برکنار شد. [۳]
محمد راغب، اعلام‌النبلاء، ج۴، ص۴۷۹، حلب، ۱۳۴۳ق.
برخی گفته‌اند او به علت شیعی‌بودن کنا‌ر زده شد. وی پس از آن به مطالعه، تدریس، تحقیق و رسیدگی به اموال و املاک خود پرداخت.۲ - پانویس
۳ - منبعدانشنامه بزرگ اسلامی، مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی، برگرفته از مقاله «آل ابی‌جراده»، ج۱، ص ۳۵۰. |