باورپذیری

باورپذیری یا اعتبار اجزای عینی و ذهنی قابل باور بودن یک پیام یا منبع را در بر می‌گیرد. باورپذیری دو عنصر کلیدی شامل قابل اعتماد بودن و تخصص را داراست که خود نیز دارای اجزای برونی و درون‌زا می‌باشند. بعد از این دو عنصر، پویایی و کاریزمای منبع نیز اهمیت دارد.

اهمیت اعتبار و قابل باور بودن در دوران اینترنت افزایش یافته‌است، تا جایی که برخی مراکز پژوهشی مانند دانشگاه استنفورد نسبت به تدوین معیارهای باورپذیری آنلاین اقدام کرده‌اند.

از جمله باورپذیری‌هایی که بیشتر مورد پژوهش قرار گرفته‌اند می‌توان به اعتبار رسانهای، اعتبار علمی، اعتبار پزشکی، اعتبار تجاری و اعتبار آکادمیک اشاره کرد.

جستارهای وابسته

منابع

↑ «Digital Media and Youth: Unparalleled Opportunity and Unprecedented Responsibility» (به انگلیسی). دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۴-۰۲.
↑ Fogg, B. J.; Soohoo, Cathy; Danielson, David R.; Marable, Leslie; Stanford, Julianne; Tauber, Ellen R. (2003). "How Do Users Evaluate the Credibility of Web Sites?: A Study with over 2,500 Participants". Proceedings of the 2003 Conference on Designing for User Experiences. DUX '03. New York, NY, USA: ACM: 1–15. doi:10.1145/997078.997097. ISBN 978-1-58113-728-6.
↑ «The Web Credibility Project - Stanford University». credibility.stanford.edu. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۴-۰۲.
↑ پوریا, شاه منصوری; بیتا, شاه منصوری (زمستان ۱۳۹۱). "اعتبار رسانه ای به عنوان یک منبع استراتژیک بررسی تئوریک نقش اعتبار رسانه ای در مدل‌های مدیریت استراتژیک". مطالعات رسانه ای. 7 (19): 55–64.
↑ Men, Linjuan Rita (May 2012). "CEO credibility, perceived organizational reputation, and employee engagement". Public Relations Review (به انگلیسی). 38 (1): 171–173. doi:10.1016/j.pubrev.2011.12.011.

[1] «Digital Media and Youth: Unparalleled Opportunity and Unprecedented Responsibility» (به انگلیسی). دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۴-۰۲.

[2] Fogg, B. J.; Soohoo, Cathy; Danielson, David R.; Marable, Leslie; Stanford, Julianne; Tauber, Ellen R. (2003). "How Do Users Evaluate the Credibility of Web Sites?: A Study with over 2,500 Participants". Proceedings of the 2003 Conference on Designing for User Experiences. DUX '03. New York, NY, USA: ACM: 1–15. doi:10.1145/997078.997097. ISBN 978-1-58113-728-6.

[3] «The Web Credibility Project - Stanford University». credibility.stanford.edu. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۴-۰۲.

[4] پوریا, شاه منصوری; بیتا, شاه منصوری (زمستان ۱۳۹۱). "اعتبار رسانه ای به عنوان یک منبع استراتژیک بررسی تئوریک نقش اعتبار رسانه ای در مدل‌های مدیریت استراتژیک". مطالعات رسانه ای. 7 (19): 55–64.

[5] Men, Linjuan Rita (May 2012). "CEO credibility, perceived organizational reputation, and employee engagement". Public Relations Review (به انگلیسی). 38 (1): 171–173. doi:10.1016/j.pubrev.2011.12.011.