زمان تقریبی مطالعه: 1 دقیقه
 

ظهور وضعی





ظهور بر آمده از کلام به واسطه وضع را ظهور وضعی می‌گویند.


۱ - تعریف



ظهور وضعی، مقابل ظهور اطلاقی بوده و منشأ آن وضع و لغت است، مانند:ظهور الفاظ عموم در مفهوم شمول و فراگیری.
نشانه این ظهور آن است که برای همه کسانی که به لغت آشنایی کامل دارند، به محض شنیدن لفظ، پدیدار می‌گردد و هیچ گونه انصراف و یا انس ذهنی درآن دخالت ندارد.

۲ - ویژگی ظهور وضعی



از ویژگی‌های این ظهور، حجیت آن است، زیرا قدر متیقن حجیت ظواهر ، ظهور وضعی است، به شرط آن که متکلم قرینه‌ای خلاف آن اقامه نکند.

۳ - تقدم ظهور وضعی بر ظهور اطلاقی



مشهور اصولیون، ظهوری را که مستند آن وضع باشد، در تعارض با ظهوری که مستند آن اطلاق باشد، مقدم می‌دانند.
[۳] خمینی، مصطفی، تحریرات فی الاصول، ج۲، ص۳۸۵.


۴ - پانویس


 
۱. ↑ نائینی، محمد حسین، اجود التقریرات، ج۱، ص۵۳۶.    
۲. ↑ صدر، محمد باقر، بحوث فی علم الاصول، ج۲، ص۱۴۶.    
۳. ↑ خمینی، مصطفی، تحریرات فی الاصول، ج۲، ص۳۸۵.
۴. ↑ مکارم شیرازی، ناصر، انوار الاصول، ج۲، ص۴۲.    


۵ - منبع


فرهنگ‌نامه اصول فقه، تدوین توسط مرکز اطلاعات و مدارک اسلامی، برگرفته از مقاله «ظهور وضعی».






آخرین نظرات
کلیه حقوق این تارنما متعلق به فرا دانشنامه ویکی بین است.