زمان تقریبی مطالعه: 4 دقیقه
 

زرارة بن اعین (دائرةالمعارف‌مؤلفان‌اسلامی)





ابوالحسن عبدربه بن اعین شیبانی زراره (م ۱۵۰ق)، مشهور به زرارة بن اعین، محدث مشهور و موثق شیعه، قاری، کلامی، فقیه، شاعر، مفسر، ادیب و از بزرگان اصحاب امام باقر، امام صادق و امام کاظم (علیهم‌السّلام) در قرن دوم هجری قمری بود.


۱ - معرفی اجمالی



ابوالحسن (ابوعلی) عبدربه بن اعین بن سُنسُن شیبانی کوفی زراره، اهل کوفه و پدرش اعین بن سنسن برده رومی بود و از موالی فرزندان عبدالله بن عمرو محسوب می‌شد. او از بزرگان اصحاب امام باقر، امام صادق و امام کاظم (علیهم‌السّلام) به شمار می‌رفت و از امام باقر و امام صادق (علیهماالسلام) روایت می‌کند. افرادی چون ابن بکیر، هشام بن سالم، علی بن عطیّه و ابوالصباح از وی روایت نموده‌اند.

۲ - دیدگاه علما



ابن ندیم می‌گوید که زراره در زمینه فقه و کلام از بزرگ‌ترین رجال شیعه می‌باشد. نجاشی او را این‌گونه توصیف می‌کند که او در روزگار خود، بزرگ و پیش گام اصحاب ما در قرائت، قرآن، فقه، کلام، شعر و ادبیات بود. وی ضمن دارا بودن فضل و ایمان، در گفتار و نقل حدیث صادق بود.
ابوغالب زراری می‌گوید که زراره اهل بحث و مناظره بود و هیچ‌کسی به پای او نمی‌رسید، تنها عبادت بود که او را از سخن باز می‌داشت و بسیاری از متکلمان شیعه شاگرد وی هستند.
کشّی وی را از حواریان امام باقر و امام صادق (علیهماالسلام) می‌داند و نیز می‌گوید که همه فقهای امامیه بر تصدیق گروهی از اصحاب امام باقر و امام صادق (علیهماالسلام) اجماع دارند و سر تعظیم در برابر فقاهت آنان فرود آورده‌اند و آنان شش نفرند که فقیه‌ترین آنها، زرارة بن اعین می‌باشد.
امام صادق (علیه‌السّلام) از او ستایش‌ها و تمجیدهای فراوان نموده و فرموده است که اگر زراره نبود، احادیث پدرم از بین می‌رفت. ناگفته نماند که روایاتی از امام صادق (علیه‌السّلام) در نکوهش و مذمت زراره وارد شده که جنبه سیاسی دارد و فقط برای حفظ جان زراره بوده است.

۳ - تألیفات



زراره دارای مصنفاتی بوده است مانند کتاب العهود و الاستطاعة و الجبر.

۴ - وفات



وی در هفتاد یا نود سالگی در سال ۱۴۸ یا ۱۵۰ق بدرود حیات گفت.

۵ - پانویس


 
۱. ↑ شیخ طوسی، رجال الطوسی، ص۲۰۱.    
۲. ↑ شیخ طوسی، الفهرست، ص۷۴.    
۳. ↑ نجاشی، احمد بن علی، رجال النجاشی، ص۱۷۵.    
۴. ↑ برقی، احمد بن محمد، رجال البرقی، ص۱۴.    
۵. ↑ برقی، احمد بن محمد، رجال البرقی، ص۱۶.    
۶. ↑ برقی، احمد بن محمد، رجال البرقی، ص۴۷.    
۷. ↑ شیخ کلینی، الکافی، ج۶، ص۱۵۹.    
۸. ↑ کشی، محمد بن عمر، اختیار معرفة الرجال، ص۱۳۳-۱۳۴.    
۹. ↑ ابن حجر عسقلانی، احمد بن علی، لسان المیزان، ج۲، ص۴۷۳.    
۱۰. ↑ ابن ندیم، محمد بن اسحاق، الفهرست، ص۲۷۲.    
۱۱. ↑ نجاشی، احمد بن علی، رجال النجاشی، ص۱۷۵.    
۱۲. ↑ زراری، احمد بن محمد، رسالة ابی غالب الزراری، ص۱۳۶.    
۱۳. ↑ کشی، محمد بن عمر، اختیار معرفة الرجال، ص۱۰.    
۱۴. ↑ کشی، محمد بن عمر، اختیار معرفة الرجال، ص۲۳۸.    
۱۵. ↑ خوئی، سیدابوالقاسم، معجم رجال الحدیث، ج۸، ص۲۲۹.    
۱۶. ↑ حلی، حسن بن علی، رجال ابن داوود، ص۹۶.    
۱۷. ↑ تستری، محمدتقی، قاموس الرجال، ج۴، ص۴۲۷۴۳۵.    
۱۸. ↑ شیخ طوسی، الفهرست، ص۷۵.    
۱۹. ↑ ابن شهر آشوب، محمد بن علی، معالم العلماء، ص۵۳.    
۲۰. ↑ نجاشی، احمد بن علی، رجال النجاشی، ص۱۷۵.    
۲۱. ↑ زراری، احمد بن محمد، رسالة ابی غالب الزراری، ص۱۳۶.    
۲۲. ↑ امین، سید محسن، اعیان الشیعه، ج۷، ص۴۶.    
۲۳. ↑ شیخ طوسی، رجال الطوسی، ص۲۰۱.    


۶ - منبع



• پژوهشگاه فرهنگ و معارف اسلامی، دائرة المعارف مؤلفان اسلامی، ج۱، ص۵۰۳-۵۰۴، برگرفته از مقاله «عبدربه زراره».






آخرین نظرات
کلیه حقوق این تارنما متعلق به فرا دانشنامه ویکی بین است.