زمان تقریبی مطالعه: 4 دقیقه
 

ابوذویب خویلد بن خالد هذلی





ابوذؤیب خویلد بن خالد هذلی مخضرمی (م ۲۶ هـ)، از شاعران برجسته که عصر جاهلیت و اسلام را درک کرد و پس از مسلمان‌شدن در مدینه سکونت گزید. او را از شرکت‌کنندگان در سقیفه و بیعت‌کنندگان با ابوبکر (خلیفه اول) ذکر کرده‌اند.


۱ - معرفی اجمالی



ابوذؤیب خویلد بن خالد بن محرث بن زبید بن اسد بن مخزوم هذلی مخضرمی، در مدینه می‌زیست. شاعری فصیح از قوم بنی‌هذیل بود و زمان جاهلیت و اسلام را درک کرد.
وی که در زمان وفات پیامبر اسلام (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) به مدینه آمده بود، در سقیفه بنی‌ساعده شرکت جست و پس از اینکه اسلام اختیار کرد، با ابوبکر بیعت نمود. او می‌گوید که در مراسم نماز بر پیامبر اسلام (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) و دفن آن بزرگوار شرکت داشتم.
ابوذؤیب تا زمان عثمان (خلافت ۲۳-۳۵ هـ) در قید حیات بود و در سال ۲۶هـ با لشکر عبدالله بن سعد بن ابی‌سرح‌ به آفریقا رفت و در فتح آفریقا شرکت جست. و همراه عبدالله بن زبیر و گروهی دیگر برای دادن مژده این فتح به عثمان، به سوی مدینه حرکت کرد، اما هنگامی که به مصر رسیدند، ابوذؤیب مرد.

۲ - تاریخ وفات



برخی گویند که ابوذؤیب در جنگ روم نیز شرکت کرد و در روم درگذشت. برخی گویند که او وقتی از آفریقا به مصر برمی‌گشت در راه مصر و در سال ۲۶ یا حدود ۲۷ هـ درگذشت و ابن‌زبیر او را به خاک سپرد.

۳ - آثار



ابوذؤیب دیوان شعری دارد.
[۱۶] ابن‌عساکر، علی بن حسن، تاریخ مدینة دمشق، ج۱۷، ص۵۳.
از جمله اشعارش، قصیده عینیه او در سوگ پنج پسرش که بر اثر طاعون در یک سال درگذشتند، می‌باشد.

۴ - مطالعه بیشتر



برای مطالعه بیشتر به منابع زیر مراجعه شود.
[۲۴] بروکلمان، کارل، تاریخ الادب العربی، ج۱، ص۱۶۹.


۵ - پانویس


 
۱. ↑ کحاله، عمر رضا، معجم المؤلفین، ج۴، ص۱۳۱.    
۲. ↑ زرکلی، خیرالدین بن محمود، الاعلام، ج۲، ص۳۲۵.    
۳. ↑ ابوالفرج اصفهانی، علی بن حسین، الاغانی، ج۶، ص۴۶۹.    
۴. ↑ ابن‌قتیبه دینوری، عبدالله بن مسلم، الشعر و الشعراء، ج۲، ص۶۳۹.    
۵. ↑ ابن‌منظور، محمد بن مکرم، مختصر تاریخ دمشق، ج۸، ص۹۲.    
۶. ↑ ابن‌عساکر، علی بن حسن، تاریخ مدینة دمشق، ج۱۷، ص۵۳.    
۷. ↑ ابن‌اثیر، علی بن ابی‌الکرم، اسد الغابه، ج۶، ص۹۸.    
۸. ↑ ابوالفرج اصفهانی، علی بن حسین، الاغانی، ج۶، ص۴۷۰.    
۹. ↑ ابن‌اثیر، علی بن ابی‌الکرم، اسد الغابه، ج۵، ص۱۸۹.    
۱۰. ↑ ابن عبدالبر، یوسف بن عبدالله، الاستیعاب، ج۴، ص۱۶۵۰.    
۱۱. ↑ ابن‌حجر عسقلانی، احمد بن علی، الاصابه، ج۲، ص۳۵۸.    
۱۲. ↑ ابن‌اثیر، علی بن محمد، الکامل فی التاریخ، ج۳، ص۹۴.    
۱۳. ↑ ابوالفرج اصفهانی، علی بن حسین، الاغانی، ج۶، ص۴۷۰.    
۱۴. ↑ کحاله، عمر رضا، معجم المؤلفین، ج۴، ص۱۳۱.    
۱۵. ↑ ابن‌اثیر، علی بن ابی‌الکرم، اسد الغابه، ج۵، ص۱۸۹.    
۱۶. ↑ ابن‌عساکر، علی بن حسن، تاریخ مدینة دمشق، ج۱۷، ص۵۳.
۱۷. ↑ کحاله، عمر رضا، معجم المؤلفین، ج۴، ص۱۳۱.    
۱۸. ↑ حاجی خلیفه، مصطفی بن عبدالله، کشف الظنون، ج۱، ص۷۷۱.    
۱۹. ↑ ابن‌حجر عسقلانی، احمد بن علی، الاصابه، ج۲، ص۳۵۸.    
۲۰. ↑ صفدی، خلیل بن ایبک، الوافی بالوفیات، ج۱۳، ص۲۷۴.    
۲۱. ↑ ابن‌سلام جمحی، محمد بن سلام، طبقات الشعراء، ص۱۲۳.    
۲۲. ↑ جمحی، محمد بن سلّام، طبقات فحول الشعراء، ج۱، ص۹۸.    
۲۳. ↑ ابن‌سعد بغدادی، محمد بن سعد، الطبقات الکبری، ج۵، ص۴۵۷.    
۲۴. ↑ بروکلمان، کارل، تاریخ الادب العربی، ج۱، ص۱۶۹.


۶ - منبع



• پژوهشگاه فرهنگ و معارف اسلامی، دائرة المعارف مؤلفان اسلامی، ج۱، ص۳۱۸، برگرفته از مقاله «ابوذؤیب خویلد بن خالد هذلی».
• عبدالسلام ترمانینی، رویدادهای تاریخ اسلام، ترجمه پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی، ج۱، ص۱۵۰.






آخرین نظرات
کلیه حقوق این تارنما متعلق به فرا دانشنامه ویکی بین است.