زمان تقریبی مطالعه: 3 دقیقه
 

عدول





عدول، یکی از اصطلاحات به‌کار رفته در علم منطق بوده و به‌معنای قرار دادن حرف سلب به عنوان جزئی از اجزای قضیه است.


۱ - توضیح اصطلاح



ادوات و حروف سلب در اصل برای سلب نسبت و رابطه وضع شده است؛ به بیان دیگر، حروف سلب وقتی در قضایا به‌کار می‌رود معنا و موضوعٌ له اصلی آن این است که برای سلب نسبت و رابطه بین موضوع و محمول به‌کار رود، اما گاهی حرف سلب در معنا و موضوعٌ له اصلی خود استعمال نمی‌شود و از وظیفه و کارکرد اصلی خود عدول می‌کند و جزئی از اجزای قضیه می‌شود. به این خروج از کارکرد اولیه، «عدول» گفته می‌شود. به قضیه‌ای که حرف سلب، جزئی از اجزای آن شده است، «قضیه معدوله» می‌گویند و به این عمل (قرار دادن حرف سلب به عنوان جزئی از اجزای قضیه) «عدول قضایا» گفته می‌شود.
[۳] قطب‌الدین رازی، محمد بن‌ محمد، تحریر القواعد المنطقیه فی شرح رسالة الشمسیه، ص۹۷-۹۹.
[۴] مجتهد خراسانی (شهابی)، محمود، رهبر خرد، ص۱۶۳.


۲ - تفاوت قضیه معدوله و سالبه



میان قضیه معدوله و سالبه در دلالت فرقی نیست، جز اینکه معدوله، مشتمل بر حکم ایجابی و سالبه، مشتمل بر حکم سلبی است. در مواردی که تشخیص این دو مشتبه است اگر حرف سلب بر رابطه وارد شده است، قضیه سالبه خواهد بود؛ مثل: «زیدٌ لیس هو ببصیرٍ» و اگر رابطه بر حرف سلب وارد شده است، قضیه معدوله خواهد بود؛ مثل: «زیدٌ هو لیس ببصیرٍ» و اما در قضیه دو جزئی (که ادات رابطه موجود نیست) اگر حرف سلب، میان موضوع و محمول واقع شود برای تشخیص معدوله از سالبه، می‌توان به کاربرد لغوی و یا قراین دیگر رجوع کرد؛ مثلاً در زبان عربی «لیس» بیشتر در سالبه به‌کار می‌رود و «غیر» و «لا» در معدوله و در زبان فارسی، «نیست» در سالبه و «نه»، «نا» و «بی» در معدوله رایج است، البته در زبان فارسی، قضیه دو جزئی به ندرت استعمال می‌شود.
[۵] ابوالحسن سالاری، بهمنیار بن مرزبان، التحصیل، ص۵۴.


۳ - مستندات مقاله



در تنظیم این مقاله از منابع ذیل استفاده شده است:

• مجتهد خراسانی (شهابی)، محمود، رهبر خرد.
• ابوالحسن سالاری، بهمنیار بن مرزبان، التحصیل.
• مظفر، محمدرضا، المنطق.    
• سبزواری، ملاهادی، شرح المنظومة.    
• ابن‌سینا، حسین بن عبدالله، النجاة.    
• حلی، حسن بن یوسف، الجوهر النضید.    
• قطب‌الدین رازی، محمد بن‌ محمد، تحریر القواعد المنطقیه فی شرح رسالة الشمسیه.
• خواجه نصیرالدین طوسی، محمد بن محمد، اساس الاقتباس.    
• مشکوةالدینی، عبدالمحسن، منطق نوین مشتمل بر اللمعات المشرقیه فی الفنون المنطقیه.    

۴ - پانویس


 
۱. ↑ خواجه نصیرالدین طوسی، محمد بن محمد، اساس الاقتباس، ص۱۰۲.    
۲. ↑ علامه حلی، حسن بن یوسف، الجوهر النضید، ص۵۲-۵۳.    
۳. ↑ قطب‌الدین رازی، محمد بن‌ محمد، تحریر القواعد المنطقیه فی شرح رسالة الشمسیه، ص۹۷-۹۹.
۴. ↑ مجتهد خراسانی (شهابی)، محمود، رهبر خرد، ص۱۶۳.
۵. ↑ ابوالحسن سالاری، بهمنیار بن مرزبان، التحصیل، ص۵۴.
۶. ↑ مظفر، محمدرضا، المنطق، ص۱۶۷.    
۷. ↑ ابن‌سینا، حسین بن عبدالله، النجاة، ص۲۸.    
۸. ↑ سبزواری، ملاهادی، شرح المنظومة، ص۲۴۹-۲۵۰.    
۹. ↑ مشکوةالدینی، عبدالمحسن، منطق نوین مشتمل بر اللمعات المشرقیه فی الفنون المنطقیه، ص۲۸۶.    


۵ - منبع



پایگاه مدیریت اطلاعات علوم اسلامی، برگرفته از مقاله «عدول»، تاریخ بازیابی۱۳۹۶/۲/۱۲.    



آخرین نظرات
کلیه حقوق این تارنما متعلق به فرا دانشنامه ویکی بین است.