زمان تقریبی مطالعه: 2 دقیقه
 

خطابات





القای مراد به مخاطب از طریق ادوات خطاب را خطابات گویند.


۱ - تعریف



خطابات، جمع خطاب، خطاب مصدر است بمعنی کلام بین دو فرد.و به معنای آشکار ساختن مراد و منظور گوینده، به وسیله سخن گفتن و بکارگیری ادوات خطاب می‌باشد، خواه به قصد تفهیم و تفهم باشد، خواه به انگیزه‌های دیگر، مانند: قانون‌گذاری.

۲ - به عبارت دیگر



به بیان دیگر، خطاب، کلامی خاص است که از سوی گوینده به قصد تفهیم سخن و مراد خویش به دیگران یا افاده فایده‌ای دیگر، از طریق ادوات خطاب ابراز می‌گردد.

۳ - نکته



اصولیون در تعریف خطاب، عبارت‌های متفاوتی به کار برده‌اند.
[۶] مغنیة، محمد جواد، علم اصول الفقه فی ثوبه الجدید، ص۱۱۹۔


۴ - پانویس


 
۱. ↑ ابن فارس، احمد، معجم مقاییس اللغة، ج ۲، ص ۱۹۸.    
۲. ↑ فیومی، احمد بن محمد، المصباح المنیر، ص ۹۲.    
۳. ↑ سبزواری، سید عبد الاعلی، تهذیب الاصول، ج۱، ص۱۳۸.    
۴. ↑ مجاهد، محمد بن علی، مفاتیح الاصول، ص۱۲.    
۵. ↑ فاضل تونی، عبد الله بن محمد، الوافیة فی اصول الفقه، ص ۱۱۹ز    
۶. ↑ مغنیة، محمد جواد، علم اصول الفقه فی ثوبه الجدید، ص۱۱۹۔
۷. ↑ علم الهدی، علی بن حسین، الذریعة الی اصول الشریعة، ج۱، ص۸.    
۸. ↑ شعرانی، ابو الحسن، المدخل الی عذب المنهل، ص۵۶.    
۹. ↑ سجادی، جعفر، فرهنگ معارف اسلامی، ج۲، ص۸۰۲.    


۵ - منبع



فرهنگ‌نامه اصول فقه، تدوین توسط مرکز اطلاعات و مدارک اسلامی، ص۴۴۸، برگرفته از مقاله «خطابات».    






آخرین نظرات
کلیه حقوق این تارنما متعلق به فرا دانشنامه ویکی بین است.