زمان تقریبی مطالعه: 5 دقیقه
 

محمد بن هشام سعدی (دائرة‌المعارف‌مؤلفان‌اسلامی)






ابومحلّم محمد بن هشام سعدی (۱۴۸-۲۴۸ق)، دانشمندی ادیب، لغوی، آگاه به ایام العرب، شاعر و از نزدیکان خلفای عباسی در قرن سوم هجری قمری بود.


۱ - معرفی اجمالی



ابومحلّم محمد بن هشام بن عوف شیبانی سعدی تمیمی، نام وی را محمد بن سعد و احمد نیز آورده‌اند. او به سال ۱۴۸ق در اهواز در خاندانی ایرانی به دنیا آمد و به بنی سعد انتساب یافت. از خود وی نقل است: در سالی که منصور عباسی (خلافت ۱۳۶-۱۵۸ق) حج گزارد، به دنیا آمده است. ابومحلّم دانشمندی ادیب، لغوی، آگاه به ایام العرب و شاعر عصر عباسی بود. وی برای فراگیری علوم به شهرهای مختلف از جمله مکه، کوفه و بصره سفر کرد و از محضر سفیان بن عیینه، وکیع، جریر بن عبدالحمید، محمد بن فضیل بن غزوان و دیگران دانش آموخت. او مدتی در بادیه عراق اقامت کرد، تا دانش لغوی و ادبی خود را نزد بدویان کمال بخشد و مطالب زیادی از کلام بادیه نشین‌ها نوشت. آن گاه آوازه‌ای یافت و به دربار خلفا و امیران راه یافت و در زمره ادیبان خاص آنان در آمد.
[۵] مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی، دائرة المعارف بزرگ اسلامی، ج۶، ص۲۰۹.


۲ - همراهی با خلفای عباسی



وی با واثق بالله (خلافت ۲۲۷-۲۳۲ق) و منتصر بالله عباسی (خلافت ۲۴۷-۲۴۸ق) ملاقات داشت و معبّر خواب خلیفه بود. واثق عباسی او را به داوری میان شعرهای ابوالعتاهیه و ابونواس برگزید
[۷] ابوالفرج اصفهانی، علی بن حسین، الاغانی، ج۷، ص۱۷۶.
و با عبدالله بن طاهر به ری و خراسان سفر کرد و در ری برای او اشعاری سرود.
[۸] ابن خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۳، ص۸۶.
برخی وی را در عین حال شیعه دانسته‌اند.

۳ - راویان



افرادی چون میمون بن‌ هارون،
[۱۰] ابوالفرج اصفهانی، علی بن حسین، الاغانی، ج۱۴، ص۳۳۵. ۱
زبیر بن بکار، ثعلب، مبرّد، علی بن صبّاح و دیگران از وی روایت کرده‌اند.

۴ - ویژگی‌ها



ابومحلّم دارای حافظه نیرومندی بود که در درس استادش سفیان بن عیینه در مکه شرکت می‌کرد، بدون اینکه مکتوب کند و این امر استاد را به تعجب واداشت. مؤرج گوید: ابومحلم در قوه حافظه بر همه برتری داشت، او جزوه پنجاه ورقی از من عاریه گرفت و در یک شب آن را به خاطر سپرد و روز بعد آن را به من برگرداند. او در اشعارش احمد بن ابراهیم بن اسماعیل کاتب و پدرش را هجو می‌کرد.

۵ - تالیفات



آثار او کتاب الانواء، کتاب الخیل و کتاب خلق الانسان می‌باشد.

۶ - وفات



وی سرانجام به سال ۲۴۸ق یا ۲۴۵ق درگذشت.
[۲۰] سزگین، فؤاد، تاریخ التراث العربی، ج۲، ق۳، ص۲۸.
[۲۲] مرصفی، سید بن علی، رغبة الامل، ج۱، ص۱۴۲.
[۲۳] مرصفی، سید بن علی، رغبة الامل، ج۴، ص۴۱.
[۲۴] مرصفی، سید بن علی، رغبة الامل، ج۷، ص۱۳۵-۱۳۶.


۷ - پانویس


 
۱. ↑ ابن ندیم، محمد بن اسحاق، الفهرست، ص۶۹.    
۲. ↑ زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۷، ص۱۳۱.    
۳. ↑ ابن ندیم، محمد بن اسحاق، الفهرست، ص۶۸.    
۴. ↑ سیوطی، عبدالرحمن بن ابی‌بکر، بغیة الوعاة، ج۱، ص۲۵۷.    
۵. ↑ مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی، دائرة المعارف بزرگ اسلامی، ج۶، ص۲۰۹.
۶. ↑ سیوطی، عبدالرحمن بن ابی‌بکر، بغیة الوعاة، ج۱، ص۲۵۷.    
۷. ↑ ابوالفرج اصفهانی، علی بن حسین، الاغانی، ج۷، ص۱۷۶.
۸. ↑ ابن خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۳، ص۸۶.
۹. ↑ ابن حجر عسقلانی، احمد بن علی، لسان المیزان، ج۵، ص۴۱۵.    
۱۰. ↑ ابوالفرج اصفهانی، علی بن حسین، الاغانی، ج۱۴، ص۳۳۵. ۱
۱۱. ↑ ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج۱۸، ص۴۷۷.    
۱۲. ↑ سیوطی، عبدالرحمن بن ابی‌بکر، بغیة الوعاة، ج۱، ص۲۵۸.    
۱۳. ↑ ابن ندیم، محمد بن اسحاق، الفهرست، ص۶۹.    
۱۴. ↑ مرزبانی، محمد بن عمران، معجم الشعراء، ص۴۳۲.    
۱۵. ↑ ابن ندیم، محمد بن اسحاق، الفهرست، ص۵۱.    
۱۶. ↑ ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج۱۸، ص۴۷۸.    
۱۷. ↑ مرزبانی، محمد بن عمران، الموشح، ص۱۶۷.    
۱۸. ↑ مرزبانی، محمد بن عمران، الموشح، ص۳۱۴.    
۱۹. ↑ صفدی، خلیل بن ایبک، الوافی بالوفیات، ج۵، ص۱۱۰.    
۲۰. ↑ سزگین، فؤاد، تاریخ التراث العربی، ج۲، ق۳، ص۲۸.
۲۱. ↑ یافعی، عبدالله بن اسعد، مراة الجنان، ج۲، ص۱۱۱.    
۲۲. ↑ مرصفی، سید بن علی، رغبة الامل، ج۱، ص۱۴۲.
۲۳. ↑ مرصفی، سید بن علی، رغبة الامل، ج۴، ص۴۱.
۲۴. ↑ مرصفی، سید بن علی، رغبة الامل، ج۷، ص۱۳۵-۱۳۶.
۲۵. ↑ بکری‌ اندلسی، عبدالله بن عبدالعزیز، سمط اللآلی، ج۲، ص۷۸.    


۸ - منبع



• پژوهشگاه فرهنگ و معارف اسلامی، دائرة المعارف مؤلفان اسلامی، ج۱، ص۷۰۴-۷۰۵، برگرفته از مقاله «محمد سعدی».






آخرین نظرات
کلیه حقوق این تارنما متعلق به فرا دانشنامه ویکی بین است.